Υπάρχουνε οι άνθρωποι που κοιτάνε το μικρό παιδί μέσα τους και τους λέω μα δεν πρέπει να μεγαλώσει;

Η απάντησή τους είναι κι ας μην μεγαλώσει γιατί είμαστε τρεις. Το μικρό παιδί, ο ενήλικας άνθρωπος και ο ιδανικός εαυτός.

Και οι τρεις απλά πρέπει να ευθυγραμμιστούν.

Και αυτό να ισχύει κι ας μην μεγαλώνει το παιδί μέσα μας, γιατί το παιδί μέσα μας είναι οι πεποιθήσεις που έχουμε δημιουργήσει σε εκείνη την ηλικία, τα βιώματα που έχουμε αποκτήσει σε εκείνη την ηλικία.

Το θέμα είναι αν μας βοηθάει σήμερα ή μας εγκλωβίζει.

Εκεί είναι όλη η ουσία.

Αν χρησιμοποιώ τα τραύματα της παιδικής μου ηλικίας ως δίκαιους λόγους για να μην κάνω αυτά που καλούμαι να κάνω στην ενήλικη ζωή μου, που πλέον είναι στα χέρια μου, και δεν βοηθήσω τον εαυτό μου να συνειδητοποιήσει ότι δεν είμαι σε εκείνη την ηλικία. Σε εκείνη την ηλικία δεν εξαρτώνται τα πράγματα από μένα, τουλάχιστον όχι όλα.

Αν δεν με βοηθήσω να έρθω σε αυτήν την συνειδητοποίηση ότι τώρα εξαρτώνται πράγματα από μένα, τώρα εγώ θα ορίσω την ζωή μου. Και δεν ξεκαθαρίσω ότι εκείνα που με δυσκόλεψαν τόσο τότε, σήμερα δεν έχουν την δύναμη να συνεχίσουν να με δυσκολέψουν.

Έχω αποκτήσει εγώ μεγαλύτερη δύναμη απέναντι σε αυτά.

Δεν έχει νόημα να ζει αυτό το παιδί μέσα μου πια.

Για να τα καταφέρω θα πρέπει να πάω πίσω και να του το δείξω ότι θα μεγαλώσουμε, θα τα καταφέρουμε, θα κάνουμε οικογένεια, θα κερδίσουμε θέσεις σημαντικές στην εργασία μας, αυτοί που σου κάνουν byuilling σήμερα δεν θα έχουν καμία θέση στην πορεία της ζωής σου γιατί θα έχεις επιλέξει να μην έχουν.

Με αυτόν τον τρόπο επουλώνεται πιο γρήγορα το ‘τραύμα’ και να μην μας επηρεάζει στα υπόλοιπα της ζωής μας. 

Από πότε η αθωότητα, η ανεμελιά, η φαντασία, η αυθεντικότητα θα πρέπει να είναι στοιχεία μόνο ενός παιδιού;

Γιατί έπρεπε να μεγαλώσουμε έτσι;

Γιατί να έχουμε την πεποίθηση ότι οι ενήλικες δεν μπορούν να τα έχουν αυτά και χρειάζεται να έχουμε το παιδί μέσα μας για να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο στην ενήλικη ζωή μας;

Τα παιδιά είναι πολύ αυστηροί κριτές.

Το έχετε ακούσει αρκετές φορές αυτό.

Αυτό που εννοούνε είναι ότι τα παιδιά δεν έχουν αναπτύξει την εν συναίσθηση να μην πληγώσουν και θα πουν τα πράγματα όπως τα βλέπουν.

Μιλάμε για στοιχεία προσωπικότητας, μιλάμε για αξίες.

Η ανεμελιά, η αθωότητα, η φαντασία και η αυθεντικότητα δεν είναι μόνο αξίες παιδιών, μπορούν να είναι αξίες ενηλίκων.

Με λίγα λόγια για να τα πω αυτά πρέπει να κρατήσω την παιδικότητά μου, είναι σαν να συμφωνώ με τον κόσμο που έχει πει ότι μεγαλώνοντας αυτά χάνονται.

Κι εγώ δεν θέλω να το πιστέψω αυτό.

Αυτό που έχει συμβεί είναι επειδή έχουμε περισσότερες υποχρεώσεις και γινόμαστε υπεύθυνοι των συνεπειών των επιλογών μας θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να έχουμε αυτές τις αξίες.

Φυσικά και μπορούμε.

Θα ήταν σπουδαίο ο κάθε άνθρωπος να ζει την κάθε ηλικία στην ηλικία του.

Αν δεν συμβεί αυτό, δυστυχώς σε μια άλλη φάση ζωής ο κάθε άνθρωπος θα αναζητήσει σε μια προηγούμενη κάτι που δεν έζησε.

Και αυτό μπερδεύει τον άνθρωπο.

Το ότι μεγαλώνω δεν σημαίνει ότι πρέπει να πάψω να είμαι ανέμελος, αυθεντικός.

Πολλά παιδιά έχουν κληθεί να λειτουργήσουν σαν ενήλικες ενώ είναι παιδιά και πολλοί ενήλικες συνεχίζουν να λειτουργούν σαν παιδιά ενώ είναι ενήλικες.

Σίγουρα είναι κομμάτια τα οποία δεν τα έχουμε διδαχθεί, σημασία έχει ότι έγιναν, τα ζήσαμε και τελείωσαν.

Από εδώ και πέρα με αυτές τις γνώσεις που έχουμε πλέον είναι καλό να κοιτάξουμε πως εγώ μπορώ να γίνω καλύτερος άνθρωπος στην πορεία, να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που θα έρθουν μπροστά μου να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι στην πορεία τους και να μεγαλώσω τα παιδιά μου διαφορετικά.