Ένα παιδί που διεκδικεί την προσοχή από το γύρω του περιβάλλον και ο γονιός το αντιλαμβάνεται στην ηλικία των 5 ετών, δεν σημαίνει ότι το παιδί την αναζητάει τώρα, πάντα την ήθελε. Απλά όσο μεγαλώνει και μπορεί να κάνει και κάποια πράγματα μόνο του η προσοχή η δική σας έχει μετριαστεί πάνω του. Κι αυτό γιατί παλιότερα ο γονιός ήταν πάνω απ το παιδί γιατί όσο ήταν μικρό δεν μπορούσε μόνο του να αυτοσυντηρηθεί. Μεγαλώνοντας άρχισε κάποια πράγματα να θέλει να τα κάνει μόνο του και φυσικά του δίνουμε τον χώρο να τα κάνει μόνο του.

Το παιδί όμως μέσα του μπορεί να σκεφτεί ότι δεν ασχολούνται οι γονείς μου μαζί μου άρα δεν είμαι σημαντικό γι αυτούς.

Ή το αντίθετο

Είχε υπερβολική προσοχή από εσάς, οπότε βγαίνοντας στο εξωτερικό σχολικό περιβάλλον νιώθει θεός. Καταλαβαίνει όμως ότι η προσοχή δεν είναι πάνω του όπως στο σπίτι,νιώθει ότι δεν είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον πλανήτη γη κι ότι υπάρχουν κι άλλοι που θέλουν αυτόν τον ρόλο στο σχολείο. Υπάρχουν κάποιοι που θα τον διεκδικήσουν και θα τον απαιτήσουν με άσχημο τρόπο, με την βία.

Είναι το πνευματικό στάδιο που λέμε, το κόκκινο στάδιο.

Εδώ υπερτερεί το όχι, το δικό μου, το ότι θέλω εγώ, ότι πω εγώ,είναι σε αυτό το στάδιο.

Τι δουλειά θα πρέπει να κάνουν οι γονείς;

Πρώτον να κατανοήσουν ότι είναι ένα στάδιο που όλα τα παιδιά περνούν. Το επικίνδυνο είναι να μείνεις σε αυτό το στάδιο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν αναπτυχθεί.

Είναι ένα στάδιο που το συναντάμε και στον στρατό και στην μαφία και σε περιοχές γκέτο.

Την ανάγκη για σημαντικότητα προσπαθεί να καλύψει το παιδί με αυτήν την συμπεριφορά, είναι έμφυτη ανάγκη στο παιδί.

Αυτό που θέλουμε να διδάξουμε στο παιδί είναι ότι υπάρχουν όμορφοι τρόποι για να νιώσει σημαντικό.

Αντί να κυνηγάει, να χτυπάει, να απαιτεί, να θέλει και να γίνεται κτητική η συμπεριφορά του παιδιού, το μαθαινουμε το πως μπορεί να βοηθήσει, να υποστηρίξει, να δημιουργήσει για να είναι σημαντικό το ίδιο το παιδί και να θέλουν όλοι να κάνουν παρέα μαζί του.

Διδάσκουμε ότι υπάρχει ο ένας τρόπος ( ο κτητικός )που τελικά τα παιδιά δεν τον θέλουνε γιατί όλοι θέλουν να νιώθουν σημαντικοί, υπάρχει και ο άλλος τρόπος που αναδεικνύω τους άλλους και είμαι κι εγώ μέρος αυτού του συνόλου.

Το επικίνδυνο είναι όταν ο γονιός ακούει τον δάσκαλο σε μια τέτοια συμπεριφορά του παιδιού να του λέει πως το παιδί σου έχει πρόβλημα και χρειάζεται παιδοψυχολόγο.

Σε αυτήν την περίπτωση ο γονιός εμπιστεύεται υπερβολικά τον δάσκαλο και την κρίση του, μεγαλοποιεί μέσα του την κατάσταση του παιδιού και πανικοβάλλεται.

Δεν είναι κακό να πάει το παιδί σε παιδοψυχολόγο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει όμως πρόβλημα το παιδί.

Επίσης να πούμε εδώ ότι τα παιδιά είναι σφουγγάρια, γίνονται καθρέφτης της συμπεριφοράς των γονιών. Και επειδή τα παιδιά αγαπούν τους γονείς τους γιατί είναι και οι φροντιστές, τους έχουν για θεούς. Όταν οπότε βλέπουν τους δυο ανθρώπους που στηρίζεται η ζωή τους σε αυτούς να τσακώνονται, μέσα τους δημιουργείται ανασφάλεια, με ερωτηματικά του τύπου:

Τι θα γίνει αν φύγουν

Τι θα γίνει αν χωρίσουν

Ποιος θα φροντίζει εμένα

Δεν το καταλαβαίνουν ότι το κάνουν αλλά πρώτα έρχεται το ένστικτο της επιβίωσης. Αυτόματος μηχανισμός για τα παιδιά που έχει παρατηρηθει μέσα από την ψυχολογία τους είναι να προσπαθούν να δημιουργήσουν σύγκρουση μεταξύ των αδερφών για να αποσπάσουν την προσοχή των γονιών και να μην μαλώνουν. Για τον ίδιο λόγο δημιουργούν και ένα πρόβλημα υγείας στον εαυτό τους γιατί φοβούνται που τσακώνονται οι γονείς.

Αν ο γονιός έχει συναισθηματική σταθερότητα δηλαδή ψυχραιμία, τότε αποφεύγει τις συγκρούσεις μπροστά στα παιδιά και το ζευγάρι συναντιέται 1 φορά την εβδομάδα να μιλήσουν γι αυτά που αντιμετωπίζει ο καθένας.

Επίσης όταν ο ένας γονιός κατηγορεί τον άλλο γονιό ακόμα και μονολογώντας, το παιδί αρχίζει και αναρωτιέται, άραγε ο μπαμπάς μου είναι καλός; η μαμά μου είναι καλή;

Αφού ο μπαμπάς μου λέει το τάδε για την μαμά μου.

Καταλαβαίνουμε τι δημιουργούμε στο μυαλό ενός παιδιού;

Τεράστιες ζημιές.

Και όταν το παιδί δεν νιώθει ασφάλεια μέσα στο σπίτι είναι δύσκολα για το ίδιο στην πορεία του.

Φυσικά και θα συγκρουστούμε και είναι απόλυτα φυσιολογικό, δεν θα λέμε ναι σε όλα, ούτε θα δείξουμε ψεύτικη εικόνα, αλλά θα συγκρουστούμε χωρίς φωνές, με συζήτηση και θα δείξουμε στο παιδί ότι παρά την σύγκρουση μετά επήλθε η αγκαλιά. Ακόμα και όταν μιλήσουμε έντονα ή άσχημα θα ζητήσουμε συγνώμη μπροστά στο παιδί, το παιδί πρέπει να το δει.

Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να βιώνουν και την συμφιλίωση

Εάν γίνει κάποια σύγκρουση μπροστά στα παιδιά και οι γονείς τα βρούνε στο διάστημα που κοιμούνται τα παιδιά, τότε τα παιδιά δεν έχουν δει και την επίλυση γιατί την άλλη μέρα εμφανίζονται μπροστά στα παιδιά αγαπημένοι. Το παιδί όμως δεν έχει δει την συμφιλίωση.

Μπορεί οπότε να σκέφτεται ότι όταν θα τσακώνεται με κάποιον μετά θα είναι μια χαρά. Και ότι θα μπορούν να το κάνουν και με τους φίλους τους. Και όταν θα γίνει αυτό κάποια στιγμή και ο φίλος θα περιμένει μια συζήτηση, μια συγνώμη και δεν θα γνωρίζει το παιδί να κάνει την διαδικασία της συμφιλίωσης για να συνεχιστεί η σχέση όμορφα, τότε ίσως λήξει και η φιλία.

Και δεν θα φταίει κανένα παιδί από τα δύο. Γιατί το ένα θα έχει διδαχτεί από το σπίτι την διαδικασία και το άλλο θα σκέφτεται:

Δεν το έχω δει να το κάνουν οι γονείς μπροστά μου, δεν έχω εκπαιδευτεί, δεν το έχω μάθει.