Οτιδήποτε αποφάσεις καλούμαστε να πάρουμε, το πρώτο και κρισιμότερο βήμα είναι να εστιάσουμε στα γεγονότα και να αποφύγουμε τις υποθέσεις. Το ανθρώπινο μυαλό τρέχει με τέτοια ταχύτητα που, αν δεν το αναγκάσουμε να σταματήσει, προσπερνά την πραγματικότητα και βουτάει κατευθείαν σε σενάρια που δεν υπάρχουν. Η μόνη λύση για να “φρενάρουμε” αυτή τη διαδικασία είναι η γραφή. Όταν γράφουμε, αναγκαζόμαστε να δούμε την ισορροπία ανάμεσα στις επιλογές μας και να λάβουμε μια εμπεριστατωμένη απόφαση.

Αναβλητικότητα: Η Συνέπεια και όχι η Αιτία

Δυσκολευόμαστε να αποφασίσουμε γιατί φοβόμαστε την αβεβαιότητα των συνεπειών. Έτσι, καταφεύγουμε στην αναβλητικότητα. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι η αναβλητικότητα δεν είναι η αιτία του προβλήματος, αλλά η συνέπεια του στρες. Λειτουργεί ως προσωρινή ανακούφιση, αλλά το τίμημα είναι βαρύ: χάνουμε πολύτιμο χρόνο και η πιθανότητα λάθους παραμένει, καθώς η πίεση και το άγχος μας εξαντλούν. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται υπό το κράτος φόβου και πίεσης σπάνια είναι σωστές.

Ο Χρυσός Κανόνας των Συναισθημάτων

Υπάρχει ένας θεμελιώδης κανόνας: Ποτέ δεν παίρνουμε μια μόνιμη απόφαση βασισμένοι σε ένα προσωρινό συναίσθημα. Αυτό ισχύει τόσο για τα αρνητικά συναισθήματα όσο και για τα θετικά. Δεν κόβουμε συνεργασίες όταν είμαστε θυμωμένοι, αλλά ούτε λέμε “ναι” όταν είμαστε υπερβολικά χαρούμενοι. Πρέπει να περιμένουμε να μειωθεί η ένταση του συναισθήματος.

Πότε η Αναμονή είναι Ωφέλιμη;

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση μιας απόφασης είναι στρατηγική επιλογή:

• Όταν χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες.
• Όταν πρέπει να αναπτύξουμε δεξιότητες που μας λείπουν για να υποστηρίξουμε την επιλογή μας.
• Όταν υπάρχει εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στα “πρέπει” και στα “θέλω” μας.
•  

Η Φωνή της Διαίσθησης vs Η Φωνή του Προγραμματισμού

Συχνά, η φωνή που ακούμε μέσα μας δεν είναι η δική μας, αλλά ο “θόρυβος” από παλιές πεποιθήσεις και κοινωνικό προγραμματισμό. Για να ακούσουμε το ένστικτό μας, πρέπει να απομονώσουμε αυτή τη φασαρία. Ακόμα κι αν όλοι γύρω μας ουρλιάζουν για το τι πρέπει να κάνουμε, μέσα μας ξέρουμε το σωστό. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται από θέση ισχύος και δημιουργίας, όχι από θέση έρμαιου των καταστάσεων.

Ευθύνη: Ο Δρόμος προς την Ενηλικίωση

Η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση ορίζεται από την ανάληψη της ευθύνης. Πολλοί αποφεύγουν να αποφασίσουν γιατί φοβούνται τις συνέπειες, αφήνοντας άλλους να επιλέγουν γι’ αυτούς. Αυτό όμως μας αποδυναμώνει και μας κουράζει θανάσιμα. Δεν κουραζόμαστε από τα γεγονότα, αλλά από το ότι επιτρέψαμε σε άλλους να έχουν τον έλεγχο της ζωής μας. Η ευθύνη είναι δύναμη και ελευθερία, ένα δικαίωμα για το οποίο η ανθρωπότητα έχει χύσει αίμα.

Συμπέρασμα: Ποιος Άνθρωπος Γίνεσαι;

Πριν πάρεις την τελική απόφαση, κάνε μια ωμή καταγραφή χωρίς ντροπές. Ξεκαθάρισε τις αξίες και τις ανάγκες σου και αναρωτήσου: “Ποιος άνθρωπος γίνομαι στην πορεία αυτής της επιλογής και αν μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος;”. Η σωστή απόφαση είναι αυτή που θα υποστηρίξεις με όλο σου το είναι.