Υπάρχει μια τεράστια, σιωπηρή διαφορά ανάμεσα σε δύο καταστάσεις που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει.

Η πρώτη είναι να βρίσκεσαι σε ένα σημείο της ζωής σου, να δυσφορείς, να λες «δεν μου αρέσει εδώ που είμαι», αλλά να μην κάνεις απολύτως τίποτα γι’ αυτό. Να αφήνεσαι στην αδράνεια, στην συνήθεια, στην ασφάλεια του γνωστού πόνου.

Η δεύτερη κατάσταση είναι όταν κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και λες με όλη τη δύναμη της ψυχής σου: «Δεν μου αρέσει εδώ που είμαι, και αυτή είναι η τελευταία φορά που επιτρέπω στον εαυτό μου να το ζήσει αυτό».

Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να φτάσεις σε αυτή την εσωτερική καμπή. Μπορεί να χρειαστεί να υπομείνεις, να κουραστείς, να εξαντληθείς. Όμως, τη στιγμή που παίρνεις αυτή την απόφαση, κάτι αλλάζει ακαριαία στο πεδίο σου. Όλα μετατοπίζονται. Ξαφνικά, η ενέργεια που σπαταλούσες στην γκρίνια και την υπομονή, μετατρέπεται σε δράση. Ξεκινάς να δουλεύεις γι’ αυτό που πραγματικά θέλεις να βιώνεις εσύ ο ίδιος και όχι για αυτό που σου επιβλήθηκε ή αναγκάστηκες να συνηθίσεις για χρόνια.

Η Ψευδαίσθηση του «Έχω Χρόνο»

Συχνά, αφορμή για τέτοιες αποκαλύψεις γίνονται οι γιορτές, τα Χριστούγεννα, οι επέτειοι ή τα κομβικά σημεία του χρόνου. Είναι οι στιγμές που η πίεση για «υποχρεωτική χαρά» κάνει την εσωτερική μας αντίθεση να φαίνεται ακόμα πιο έντονη. Όμως, ας μην γελιόμαστε: το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις μέρες των γιορτών.

Υπάρχει αμέτρητος κόσμος γύρω μας που ζει τις ζωές των άλλων. Που ακολουθεί προσδοκίες που δεν του ανήκουν, ρόλους που δεν διάλεξε, περιβάλλοντα που τον καταπίνουν. Και αυτό είναι πραγματικά βαρίδι.

Γιατί το κάνουμε; Οι λόγοι είναι βαθιά ριζωμένοι μέσα μας:

• Ο φόβος της απόρριψης και της αλλαγής.
• Περιοριστικές πεποιθήσεις που μας ψιθυρίζουν ότι «μέχρι εδώ είσαι», «έτσι είναι η ζωή», «μην ζητάς πολλά».

Χτίζουμε στρώματα από φόβους, καλύπτοντας την πραγματική, έμφυτη δύναμη που ζητά απεγνωσμένα να αναδυθεί. Και όσο την καταπιέζουμε, τόσο χάνουμε την επαφή με την ίδια μας τη ζωή.

Ζούμε με την επικίνδυνη ψευδαίσθηση ότι οι στιγμές μας είναι άπειρες. Νομίζουμε ότι μας «παίρνει» να χαραμίζουμε μέρες, μήνες ή και χρόνια σε καταστάσεις που μας μαραίνουν. Λέμε «δεν πειράζει, προσπερνάω», «ας κάνω υπομονή κι αυτό το διάστημα». Όμως ο χρόνος δεν επιστρέφει. Κάθε στιγμή που σπαταλάς χωρίς αυτοφροντίδα, χωρίς να είσαι εσύ καλά, είναι μια στιγμή που χάνεται οριστικά.

Ή Επηρεάζεις ή Επηρεάζεσαι

Όταν βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον ή μια κατάσταση που δεν μας τρέφει συναισθηματικά, υπάρχουν δύο δρόμοι: ή θα επηρεάσεις το περιβάλλον σου, ή θα αφήσεις το περιβάλλον να σε διαμορφώσει.

Γιατί όμως πολλές φορές δεν μπαίνουμε καν στη διαδικασία να διεκδικήσουμε την αλλαγή;

• Κάποιος θα πει: «Έχω κουραστεί να προσπαθώ, δεν έχω άλλη αντοχή».
• Κάποιος άλλος θα πει: «Όσο κι αν προσπαθώ, τίποτα δεν αλλάζει. Οπότε σηκώνομαι και φεύγω, για να προστατεύσω ό,τι μου έχει απομείνει».

Και οι δύο απαντήσεις δείχνουν ένα πράγμα: την ανάγκη να αναγνωρίσουμε τα μοτίβα της συμπεριφοράς μας.

Το να μπορείς να σταθείς παρατηρητής του εαυτού σου και να δεις καθαρά πώς αντιδράς, πού παραιτείσαι και πού εγκλωβίζεσαι, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να σου κάνεις. Όταν αλλάζεις τα μοτίβα σου, αλλάζεις την ίδια σου τη μοίρα.

Η Δική σου Ευθύνη για τη Δική σου Ζωή

Αν φέτος, με αφορμή τις γιορτές ή οποιαδήποτε άλλη στιγμή, νιώσεις αυτό το σφίξιμο στο στήθος, μην το προσπεράσεις. Κάνε στον εαυτό σου τις πιο ουσιαστικές ερωτήσεις:

• Έχοντας μία και μοναδική ζωή να ζήσω, τι είναι αυτό που πραγματικά θέλω να βιώνω καθημερινά;
• Είναι στο χέρι μου να αλλάξω αυτά που με πληγώνουν;
• Πού έχω ξεχάσει να βάλω σε προτεραιότητα την αυτοφροντίδα και την ψυχική μου ηρεμία;

Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: Ναι, είναι στο χέρι σου.

Αν δεν είσαι καλά σε ένα μέρος, σε μια σχέση, σε μια δουλειά, σε ένα μοτίβο σκέψης, μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να συνεχίζει να παραμένει εκεί. Οι στιγμές σου είναι περιορισμένες και κάθε μία από αυτές έχει ανυπολόγιστη αξία.

Φρόντισε τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς σου. Σταμάτα να σπαταλάς την ενέργειά σου σε δύσκολες καταστάσεις που δεν σου προσφέρουν τίποτα. Κατεύθυνε την πρόθεσή σου εκεί που χτίζονται υπέροχες, αυθεντικές στιγμές.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ζωή σου δεν είναι οι υποχρεώσεις σου. Είναι το άθροισμα των στιγμών που ένιωσες πραγματικά ζωντανός.

Φτάνει πια. Διάλεξε εσένα.